Tarım ve madencilik temel hammadde endüstrisidirler.  Günümüzden 300.000 yıl önce insanoğlunun henüz daha avcı iken silah yapmak için gerekli malzemeyi aramasıyla başlayan madencilik bunlardan en eski olanıdır.  Paleolitik veya Eski Taş Devri olarak adlandırılan bu dönemde taş, kemik ve dal parçaları silah yapımında kullanılabilecek mevcut malzemelerdi.. Kemik ve dal parçaları her yerde bulunabiliyordu, taşın ise aranması gerekiyordu.  Alet yapımı için bazı taşlar diğerlerine oranla daha iyiydi.  Flint ve obsidiyen istenilen boyutlarda parçalanabiliyor, keskin kenarlı hale getirilebiliyordu, bir ölçüde kuvarsit de aynı işlevi görüyordu ancak işlenmesi daha zordu.  Bazı bölgelerin diğerlerine oranla bu tür taşlar bakımından daha zengin olması ilk ticaret yollarının ve üretim merkezlerinin
kurulmasına neden oldu.

Taştan yapılma silahlar, insanoğluna Neolitik veya Yeni Taş Devri sonuna, hatta bunun da ötesine kadar hizmet etti.  Tarımın ana besin kaynağı olarak avcılığın yerini alması ile insanlar yerleşik düzene geçtiler.  Taş Devirlerinde yeraltından yanlızca taşlar çıkartılmadı; pigmentler de hem mağara duvarlarının boyanması, hem de vücut süslemeleri için işletildiler.  Doğal demir oksitler (okr) ve demirce zengin killer (umber) olasılıkla ilk kullanılanlardı (Swaziland’da bulunan yeraltı işletmelerinin karbon izotopları ile 40.000 yıl öncesine ait olduğu saptanmıştır).

Diğer mineral pigmentleri de biliniyordu.  Zinober, parlak kırmızı civa sülfid, orta Anadolu’da 8000 yıl önce vermilion için işletilmişti.  Wad, manganez oksit, siyah renk için kullanılıyordu; kurşun sülfid, galen, gri renk veriyordu ve eski Mısır’lılar tarafından göz kapaklarını boyamak için kullanılıyordu.  Daha sonraları stibnit, antimuan sülfid, siyah kozmetik stibyoyu sağladı.  Belki de böylesi pigmentleri saflaştırma uğraşları ergitmenin keşfine yol açtı.  Anadoluda bulunan Neolitik döneme ait ergitilmiş kurşun cürufları, bilinen diğer ergitmelerden 2000 yıl daha eskidir.